Kazimierz Górski

Kazimierz Górski

 

 

Jedni rodzą się do skrzypiec, inni do munduru.

Ja urodziłem się dla piłki.

 

 

Urodził się we Lwowie 21 marca 1920 roku. Był pierwszym z sześciorga dzieci Maksymiliana i Zofii (z domu Petrysko) Górskich. Nie byli zamożną rodziną. Mieszkali we Lwowie na ul. Gródeckiej zajmując parter dwupiętrowego domu.

Mały Kazimierz miał od początku wykazywał duże zainteresowanie sportem, a szczególnie piłką nożną. Miał w tym wsparcie swojego ojca, który był działaczem sportowym i któremu bardzo zależało na tym, by jego syn rozwijał się w tym kierunku. Miał ku temu talent: był ruchliwy, zwinny, doskonale dryblował i potrafił celnie strzelać.

Pierwszym jego klubem był RKS Lwów. Później grał jeszcze w Spartaku Lwów, Dynamie Lwów i Legii Warszawa.

W okresie hitlerowskiej okupacji wszelka legalna działalność polskich klubów sportowych była zakazana. Górski oraz jego klubowi koledzy nie mogli odbywać normalnych treningów ani tym bardziej rozgrywać meczów. Był to, jak sam określał „stracony czas”, szczególnie przykry, że wypadł on w okresie, gdy Górski miał szansę na największy swój piłkarski rozwój.

Gdy do Lwowa w atmosferze wyzwolicieli wkroczyły wojska radzieckie organizując życie miasta wedle sowieckiego porządku, otwarto też kluby sportowe. Górskiemu oraz jego kolegom zaproponowano grę w Dynamie. Dodatkową zachęta miało być zwolnienie ze służby wojskowej oraz zwiększony deputat żywnościowy. Nie przyjął jednak tych warunków. Wydawało mu się czymś niestosownym, by on za przywileje grał w radzieckiej drużynie, a jego polscy rówieśnicy walczyli z okupantem.

W konsekwencji tej decyzji w grudniu 1944 roku zostaje wcielony do wojska. Otrzymuje skierowanie do Lublina a później do Majdanku, gdzie formował się 8. Zapasowy Pułk Piechoty. W styczniu 1945 roku zlikwidowano pułk, a najmłodszych żołnierzy, w tym Górskiego, przeniesiono do Lublina. Część jednostki, w której służył, ruszyła na front dochodząc aż do Berlina. Kazimierz został w Warszawie.

Po zakończeniu wojny związał się sportowo z Legią Warszawa. Wystąpił też raz w reprezentacji Polski w meczu z Danią w 1948 roku (przegranym 0:8).

Karierę piłkarską zakończył w 1953 roku. Nie zamierzał jednak wycofać się ze sportu. W 1952 roku ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie (w 1980 roku odbył studia na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu). Pozwoliło mu to poświęcić się szkoleniu nowych zawodników. Na początku był asystentem trenera, jednak już w 1954 roku obejmuje samodzielne stanowisko szkoleniowca w Marymoncie Warszawa. Sukcesy, które tam odnosił otworzyły mu drogę do pracy trenerskiej w Legii Warszawa, która prowadził w latach 1960-62 (i jeszcze w sezonie 1981-82). Później był szkoleniowcem Lublinianki (1963-64), Gwardii Warszawa (1964-66) i ŁKS Łódź (1973).

Bardzo szybko powierzono mu opiekę nad reprezentacją Polski. W latach 1956-60 trenował juniorów, a w latach 1966-70 piłkarzy do lat 23. W 1966 roku był też w składzie komisji selekcyjnej reprezentacji narodowej.

Trenerem pierwszej reprezentacji Polski został w 1971 roku. Pierwszym meczem, który reprezentacja rozegrała pod jego kierownictwem było spotkanie ze Szwajcarią – Polacy wygrali 4:2.

Historycznym sukcesem był występ polskiej drużyny piłkarskiej pod wodzą Górskiego na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium w 1972, gdzie zdobyliśmy złoty medal. O tym, że nie był on przypadkowy, drużyna Górskiego udowodniła występem na Mistrzostwach Świata w RFN w 1974 roku. Zajęliśmy wówczas 3 miejsce (srebrny medal).

Znakomita passa reprezentacji i samego Górskiego potwierdzona została jeszcze w 1976 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu, gdzie sięgnęliśmy po srebrny medal. Niestety, w opinii wielu kibiców i działaczy oraz ówczesnych władz partyjnych zajęcie 2 miejsca było poniżej oczekiwań. Zmusiło to trenera Górskiego do rezygnacji z funkcji selekcjonera kardy narodowej.

Bilans jego trenerskiej kariery jest imponujący. W latach 1971-76 Polska rozegrała 73 oficjalne mecze, z czego aż 45 zakończyło się zwycięstwem.

Po zakończeniu kariery z reprezentacją narodową Górski rozpoczyna współpracę z klubami piłkarskimi w Grecji (Panathinaikos Ateny, Kastoria, Olympiakos Pireus, Etnikos Pireus), gdzie prowadzone przez niego drużyny odnosiły sukcesy zdobywając tytuły mistrzowskie oraz puchary kraju.

W 1986 roku definitywnie kończy karierę trenerską i wraca do kraju. Nie zaprzestaje jednak działalności sportowej. Najpierw zostaje doradcą prezesa PZPN, w 1987 zostaje powołany na wiceprezesa związku, a w latach 1991-95 jest jego prezesem. Po zakończeniu kadencji zostaje prezesem honorowym.

Kazimierz Górski wielokrotnie był honorowany najważniejszymi odznaczeniami. W 1996 roku za wybitne zasługi w działalności na rzecz kultury fizycznej został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Odrodzenia Polski. W 2001 roku Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej przyznała Górskiemu najwyższe odznaczenie: Złoty Medal Zasługi dla FIFA.

Również w 2001 roku został odznaczony medalem im. Dra Henryka Jordana przyznawanym przez Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. W 2003 Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku przyznała Górskiemu tytuł honoris causa.

W 2006 roku z rąk Prezydenta RP Kazimierz Górski odebrał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Po śmierci uhonorowany został Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski I klasy, a także otrzymał najwyższe odznaczenie Europejskiej Unii Piłkarskiej (UEFA) „Medal of Merit In Ruby” – Rubinowy Order Zasługi.

Kazimierz Górski jest też patronem wielu szkół oraz obiektów sportowych, m.in. w 2012 roku Sejm przyjął uchwałę wzywającą do nadania Stadionowi Narodowemu w Warszawie jego imienia. Jest też honorowym obywatelem Lwowa. Posiada swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie oraz pomnik pod Stadionem Narodowym.

Prywatnie, Kazimierz Górski wraz ze swoją żoną Marią miał dwoje dzieci, które również związało swoje życie zawodowe ze sportem. Córka Urszula jest trenerką łyżwiarstwa figurowego, syn Dariusz jest fotoreporterem sportowym.

Kazimierz Górski zmarł 23 maja 2006 roku. Pochowany został w rodzinnym grobie na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach.



***

Strony poświęcone Kazimierzowi Górskiemu

http://fundacjakazimierzagorskiego.com.pl/o-fundacji.php

http://rfbl.pl/kazimierz-gorski/

http://www.kazimierzgorski.pl/

http://www.hppn.pl/reprezentacja/trenerzy-i-selekcjonerzy/15,Kazimierz-Gorski

Zdjęcia z uroczystości nadania Sali Gimnastycznej przy SP Drzemlikowice imienia Kazimierza Górskiego